روز سه‌شنبه (۲۱ خرداد-۱۱ جون)، علاوه بر هاشمی رفسنجانی، محمد خاتمی، علی مطهری، بیت آیت‌الله منتظری، حزب مشارکت، مجمع روحانیون مبارز، جبهه اصلاحات، و ده‌ها نفر از هنرمندان و اقتصاددانان نیز حمایت خود را از حسن روحانی اعلام کردند.

منبع : ....

پدرش میوه فروش و مادرش داروساز هستند و در بولونیای ایتالیا اقامت دارند. همچین برادر وی "دیوید" نام دارد که یک فوتبالیست حرفه‌ای است."

چه سندي بهتر از اين كه پدر ميوه فروش است و مادر دارو ساز ؟ تو ايران اينطور ازدواجي خيلي زشت و احمقانه تلقي ميشه . اينطور نيست دختر خانوما ؟

فضای سبز پشت شیشه و روشنی گرفته شده از آفتاب عالم تاب صفایی به این محل می‌دهد ولی از آنجا که مجلس همه چیزش عجیب است، این محل معمولا خلوت و آرام‌بخش است. لقمه چهارم یا پنجم را داشتم می‌گذاشتم در دهان که کارگری برای تمیز کردن میز آمد. میز خیلی بزرگ است و در وسط میز، شیشه‌های روغن زیتون‌، سرکه‌، آبلیمو‌، نمک‌، سماق‌، فلفل‌، دستمال کاغذی‌، نان و تعدادی لیوان قرار دارد. کارگر خدوم با آرامی ظرف باقیمانده غذایی را برداشت و نشان داد که پر از کباب و برنج بود و حداقل یک نفر گرسنه را سیر می‌کرد. آهی کشید و گفت «اسراف را ببینید». با حالت نارضایتی ظرف را در سطل آشغال تکانید و گفت: «من بیش از پنج روز است نتوانسته‌ام برای زن و بچه‌ام گوشت بخرم ولی اینجا در این رستوران این‌گونه به نعمت خدا بی‌حرمتی می‌شود.» گفتم آیا این چنین موردی که غذا این همه اضافه در ظرف بماند شایع است؟ گفت: «فراوان!»

دیدم خیلی دل‌آزرده است. با او همدردی کردم و گفتم البته همه این‌طور نیستند. معترض بود که چرا افراد غذا را کمتر بر نمی‌دارند و اگر کم آوردند دوباره بروند بردارند. گفتم اصلا این نوع سیستم ارائه غذا اشکال دارد. در چهره این کارگر خدوم و صادق نوعی معصومیت دیدم. شیوه تربیت و غذاخوری خودشان در خانه و شیوه تربیتی پدر و مادرش را توضیح داد و افتخار می‌کرد که هیچ‌گاه نسبت به نعمات الهی بی‌توجهی نکرده است و همواره شکرگزار بوده است و قانع. احساس کردم روح بلندی دارد و جاذب. در صدد برآمدم برایش توضیح دهم که همه مسئولان کشور مسرف نیستند. چند داستان از وزارت چهار ساله خودم در دولت نهم و خصوصا در میزبانی از نمایندگان مجلس تعریف کردم دیدم در مقابل دغدغه و نگرانی این کارگر شریف کم می‌آورم. مجدد چهره خدوم و مخلص او را نگاه کردم، احساس شرم بیشتری به من دست داد. از یک طرف شیفته روح قانع و بلند او شدم و از طرفی جمله‌اش مبنی بر اینکه بیش از پنج روز است نتوانسته‌ام برای زن و بچه‌ام گوشت بخرم زجرم می‌داد. به یاد دولت نهم افتادم که همه‌اش قناعت بود و نوکری کردن مردم و خبری از این همه اسراف نبود و خدا هم برکت می‌داد.

این کارگر عزیز جمله آخر را چنین گفت: «اسراف برکت را می‌گیرد و از بین می‌برد.» و رفت. من ماندم و آرزوی فضای دولت نهم. لقمه‌ها را عین زهر مار قورت می‌دادم و از ترس اینکه در بشقابم چیزی باقی نماند مجبور شدم همه را بخورم ولی ماست را که در بسته بود به سر جایش برگرداندم.

خدایا مسئول ایجاد این صحنه‌ها و این وضعیت کیست؟ آیا در بودجه سال 1392 کسی به فکر چاره‌جویی است؟ چگونه می‌خواهیم جواب دهیم؟ ترسیدم موضوع را به هیات رئیسه مجلس گزارش کنم و همین یک خرده آبرو را هم ببرند. گفتم به مردم گزارش کنم بهتر است.»

تحقیقی صورت گرفته بود در مورد اعتماد. از بیست ضرب المثلی که به جامعه آماری داده شده، ضرب المثل اول «کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من» در آمده، دومین «دیگی که برای من نمی جوشد، کله سگ در آن بجوشد»، سومین ضرب المثل «هرکس باید گلیم خود را از آب بیرون بکشد» و آخرین ضرب المثل «تو نیکی می کن و در دجله انداز» انتخاب شده است. این وضع ما از نظر اعتماد است. رسانه هم در این جامعه زندگی می کند. رسانه بخشی از این جامعه است. من معتقدم که ما به طور کلی امروز به جای آنکه بحث از اخلاق در رسانه بکنیم موضوع اخلاق در جامعه را مطرح کنیم. من به عنوان تجربه شخصی و از سر دلسوزی برای انقلاب و زحماتی که از نوجوانی برای این انقلاب کشیده ام می خواهم بگویم و آژیر بکشم که امروز تهدید اصلی ما در خارج از مرزهای ما نیست، زیرا مردم نشان داده اند در مقابل آن ها ایستادگی می کنند، تهدید اصلی ما و تهدید مهم امروز ما روال فروپاشی اخلاقی است. ما باید اعتماد را به  جامعه برگردانیم. باید کنش های اخلاقی را به جامعه برگردانیم. امروز در عرصه عمومی آبرو بردن هنر محسوب می شود و متأسفانه جامعه به وضعی رسیده است که برای این آبرو بردن هورا می کشد، نگاه کنید به چند سال اخیر ایران، نخبگان شکواگر امروز تا نوبت خودشان نشده بود برای بداخلاقی ها هورا می کشیدند، حالا که نوبت خودشان شده می گویند غیر اخلاقی است. این اتفاق سال هاست که در جامعه ما در حال رخ دادن است. افراد جامعه نیز در مقابل از خود می پرسند که چرا آن ها این کنش ها را نداشته باشند. به محیط های دانشگاهی نگاه بکنید. در برخی از دانشگاه ها چه اندازه به اساتید اتهام زده اند؟